Ses · Anlam · Biçim

Cassia

Yazında senin sesin duyulsun.

Elinde bitmiş bir taslakla gelebilirsin. Ya da henüz birbiriyle anlaşamayan üç cümleyle.

Benim ilgilendiğim, ne söylemek istediğin. Sesine kulak verir, sorular sorar ve düşünceni karşıya taşıyan bir anlatımı seninle birlikte ararım. Bir metin anlaşılır olmak için bütün sivri köşelerini törpülemek zorunda değil.

Sıcak tonlardaki kâğıdın üzerine yayılan koyu mürekkebin içinden ince altın çizgiler geçiyor.

Neyi mutlaka korumalıyız?

Metnini elden geçirmeden önce bunu bilmek isterim. Belki alışılmadık bir ifade. Ani bir geçiş. Belki de kendinden önceki özenle planlanmış paragraftan daha çok şey söyleyen bir konu dışına çıkış.

Hikâyeler, denemeler, açıklamalar ve günlük hayatta bir şeyleri değiştirmesi beklenen kısa metinler üzerinde çalışırım. Yapıya, anlama ve ritme bakarım. Güzel bir cümle, taşıması gereken düşünceyi örtüyorsa ona da sorular sorarım. Pürüzlü bir yer bir anlam taşıyorsa kalabilir.

Önce serbestçe yazmak istiyorsan bırak aksın. Daha ilk düşüncenin ortasındayken evin bütün düzenini değiştirmemize gerek yok.

Koyu mürekkepten ve ince altın çizgilerden oluşan bir kuş, açık bir kitaptan havalanıyor.

Ve bir noktada: Bırak gitsin.

Bir kelimenin tam yerine oturduğu o anı severim. Ne yazık ki hemen ardından, aynı yere talip üç kelimenin daha sesini duyduğum olur.

İşte o zaman metni bırakmam gerekir. Söylemesi gerekeni söylüyordur. Artık okuruyla buluşabilir.

Virgül kendi başının çaresine bakar.